در لغت‌نامه‌ها کاشی را نوعی خشت معرفی می‌کنند که «آن را نقاشی کرده و آبگینه ساییده بر رویش می‌مالند و بپزند چنان‌که شبیه به چینی شود» و در ایران بهترین آن را مخصوص کاشان می‌دانند.(۱) جالب است که گویی نسبت مشهور چینی با چین، در کاشی و کاشان هم منعکس است؛ چنان‌که به گواهی یاقوت حموی، نویسنده‌ی یونانی‌تبار سده‌ی ششم هجری، در زمانه‌ی او عامه‌ی مردم سفال‌های لعاب‌پوشی را که در کاشان ساخته می‌شد، به اعتبار نسبت به این شهر «کاشی» می‌خواندند.(۲) همچنان‌که از هزار و صد سال پیش گفته‌اند: «کاشان شهری خرم و آباد است که ظرایف کاشی که از آنجا به جاها می‌برند، مثال آن هیچ‌جا نیست.»(۳)

کارگاه‌های کاشیِ کاشان که در دوره‌ی سلجوقی در سراسر جهان شهرت داشت، به رأی باستان‌شناسان و مورخین، به‌علت نیاز به مراقبت شبانه‌روزی، معمولاً در خانه‌های مسکونی ساخته می‌شد.(۴) و به گواهی مورخین، در ساختن کاخ تیمور در سمرقند نیز از همین کاشی بهره بردند.