وقتی پرده از هویت تاریخی فرهنگی مکان کنار می‌رود به جای سفر، «ملاقات» رخ می‌دهد. ملاقات یعنی راه یافتن به دل جاها، چیزها، کسان و رخدادها. تجربۀ ملاقات است که مکان را از «ناکجایی» نجات داده و تبدیل به «جایی» می‌کند، شخصی را از «ناکسی» رهانده و تبدیل به «کسی» می‌کند، شیء را از «ناچیزی» درآورده و تبدیل به «چیزی» می‌کند.. از رهگذر سفر دیگری را بهتر می‌شناسیم ولی «ملاقات» مثل دیدن چهرۀ غبارگرفتۀ خودمان در آینه است…ملاقات هر چیز در نهایت یعنی ملاقاتِ خود!