کتاب «آخرین یکشنبه ژنو» همان‌قدر که یک روایت عاشقانه است، به نوعی سند اجتماعی و تاریخی زنده‌ای از تجربه‌ی انسانی در بستر جنگ جهانی دوم به شمار می‌رود. نامه‌هایی که میان احمد ابوترابیان، دانشجوی ایرانی در ژنو، و استر فورا دختر سوئیسی رد و بدل شده‌اند، نه صرفا حامل عاطفه بلکه بازتاب‌دهنده‌ی پیچیدگی‌های زندگی در دوران بحران جهانی هستند. خواننده در همان صفحات ابتدایی درمی‌یابد که عشق میان این دو، نه فقط یک دلبستگی شخصی، بلکه تلاشی برای برقراری پیوند انسانی در میان آشوب و عدم قطعیت است. نامه‌ها با لحنی صمیمی و بی‌تکلف نوشته شده‌اند، اما در عمق آن‌ها می‌توان انعکاس نگرانی‌ها، امیدها و ترس‌های زمانه را دید؛ ترس از جنگ، از دست دادن عزیزان، و از آینده‌ای که هر روز ممکن بود مسیر زندگی انسان‌ها را تغییر دهد.