هم تخت و هم صندلی مخصوصِ شاه و نزدیکان است. در آلبومخانه چند عکس دیگر هست که شاه بر همین صندلی نشسته و عکاس از او عکس گرفته و حالا به جای شاه قطعه‌ای خوشنویسی بر آن جا خوش کرده و شاه از آن عکس برداشته!
اثر وضوح کافی ندارد و به‌درستی نمی‌توان فهمید شرافت این قطعه از چه باب بوده: ممتازی خط؟ حرمت دعا؟ یا شهرت خوشنویس؟
شخص میانسالی پشت صندلی ایستاده: چهره‌اش وضوح قابل تشخیصی ندارد. وجودش در این تصویر نمی‌توانسته تصادفی باشد و ایستادنش پشت صندلی معما را جذاب‌تر می‌کند. ذهن به سمت خوشنویسان زمانه می‌رود: کلهر و میرزا غلامرضا.